Parafia św. Wawrzyńca w Głuchołazach
Głuchołazy

Parafia Rzymskokatolicka pw. św. Wawrzyńca

ul. Kościelna 4
48-340 Głuchołazy

Tel.: 77 439 16 01 - Kancelaria
Tel.: 77 439 16 01 - Proboszcz
Tel.: 77 439 52 23 - Wikariusze
Fax: 77 439 16 01

Sobota, 16 grudzień 2017 r.
23:18:49

33. Niedziela Zwykła - Rok A 19 listopada 2017 r.

Czwartek, 16 listopada 2017

Refleksja

"Kłamliwy wdzięk i marne jest piękno: chwalić należy niewiastę, co boi się Pana".

Czy chrześcijaństwo jest zarezerwowane dla kobiet, które nie potrafią odkryć własnego piękna lub w odbiorze otoczenia należą do niezbyt ładnych? Im więcej masz kompleksów, tym bardziej powinieneś odkryć, że Twoje miejsce w Kościele? Dlaczego Słowo Boże mówi, że piękno jest "marne"?

Popatrzmy na otaczający nas świat. Nasze oczy przyzwyczaiły się do mnóstwa kolorowych reklam, mniej lub bardziej próbujących przykuć naszą uwagę na ulicach, w internecie, telewizji, radiu, prasie. Intuicyjnie przeczuwamy, że często za ładnym "opakowaniem" kryje się treść o wiele mniej atrakcyjna, niż mogłoby się to wydawać. Przerost formy nad treścią prowadzi do irytacji, a nawet zniechęcenia, które każe nam uodpornić się na kanonadę wizualnych i dźwiękowych bodźców, którą obsypuje nas codzienność. Taki wdzięk jest rzeczywiście kłamliwy, a piękno marne.

Czego uczy nas Pismo Święte? Nie bądźmy jak reklamy! Odkrywajmy nieustannie, że o jakości naszego życia decyduje to, co kryje się w naszych sercach, albo raczej należałoby stwierdzić: Ten, który się w nich kryje. Nie chodzi tutaj o to, by bać się Boga, ze względu na możliwą karę, albo co gorsza Jego gniew. Bojaźń Boża nie ma zbyt wiele wspólnego z lękiem przed niebezpiecznymi ludźmi, czy sytuacjami. Chodzi o pielęgnowanie w sercu głębokiego przeświadczenia o potędze, wszechmocy i władzy Boga. Takiego poczucia, które pomoże Mu jeszcze bardziej zaufać.

Złota myśl tygodnia

Myśleć to co prawdziwe, czuć to co piękne i kochać co dobre - w tym cel rozumnego życia (Platon).

Na wesoło

Wielu ojców pustyni żyło długo, nawet ponad sto lat. Należał do nich abba Izajasz. W dniu setnej rocznicy jego urodzin przyszedł go odwiedzić znacznie młodszy brat i powiedział:

Przyszedłem tutaj, ojcze, podzielić z tobą radość z powodu lat, które przeżyłeś. I mam

nadzieję w przyszłym roku świętować z tobą sto pierwszą rocznicę twych urodzin.

Ja też mam taką nadzieję - odpowiedział starzec - bo wydaje mi się, że zdrowie masz wspaniałe.


Kowalski kupił samochód.

Na drugi dzień rozłożył go na części.

Co ty wyprawiasz? - pyta się żona.

Szukam. Poprzedni właściciel powiedział, że włożył w niego 5 tysięcy.

Patron tygodnia - św. Gelazy I, papież - 21 listopada

Gelazy pochodził prawdopodobnie z Afryki, z rodziny rzymskiej. Już jako młodzieniec był w Rzymie na dworze papieskim, gdzie w latach późniejszych sprawował nawet urząd sekretarza papieży: św. Symplicjusza i św. Feliksa III. Właśnie po tym ostatnim papieżu został wybrany jego następcą. Rozpoczął swoje rządy 1 marca 492 roku; przerwała je jego śmierć 19 listopada 496 roku. Rządził więc Kościołem zaledwie 4 lata i kilka miesięcy. Nie wiemy, w jakim wieku objął rządy i w jakich okolicznościach zastała go śmierć. Został pochowany w bazylice św. Piotra na Watykanie.

Sytuacja Kościoła była w owych czasach nader trudna. Zachód zalały plemiona germańskie, podbijając krwawo miejscową ludność i walcząc ze sobą o każdy skrawek Europy. Również ich orientacja religijna nie była ustalona. Większość z nich przyjęła wprawdzie chrześcijaństwo, ale na przykład Wizygoci, Ostrogoci czy Wandalowie byli w większości arianami. Byli wrogo nastawieni wobec Kościoła rzymskiego. Równie trudne były stosunki Rzymu ze Wschodem.

Gelazy zostawił po sobie cenne pisma. Do najważniejszych z nich należy jego list dogmatyczny, wyjaśniający naukę Kościoła dotyczącą osoby i natury Pana Jezusa. Najgłośniejszym jednak echem odbił się w świecie list tego papieża do cesarza Anastazego, w którym papież po raz pierwszy wystąpił z nauką o podwójnej władzy na świecie: duchowej i świeckiej, wewnętrznej i zewnętrznej, papieskiej i cesarskiej. Była to pierwsza próba oddzielenia tych dwóch władz i określenia ich granic, jak też wzajemnej do siebie relacji, tak by się wzajemnie uzupełniały, a nie przeciwstawiały, aby służyły dobru poddanych.

Opowiadanie

Podpora

Wiotki pień drzewka w ogrodzie przywiązano do mocnego jesionowego pala. Służył drzewku jako podpora i pomagał, by mógł wzrastać prosto.

Gdy wiatr zapraszał do tańca, dorastające drzewko poruszało swą coraz bujniejszą koroną, zaczynało się kołysać i krzyczało:

Zostaw mnie, proszę, dlaczego mnie tak sztywno trzymasz? Popatrz tylko, wszyscy kołyszą się z wiatrem. Dlaczego ja muszę stać nieruchomo?

Bo się złamiesz - odpowiadał nieugięcie drewniany pal. - Poza tym mógłbyś przyjąć brzydką pozycję, wyrosnąć na karłowate, pokrzywione drzewo.

Jesteś stary i zazdrosny. Zostaw mnie w spokoju!

Młode drzewo ze wszystkich sił chciało się uwolnić, lecz stary słup opierał się zdecydowanie, twardziej i bardziej uparcie niż zwykle.

Pewnego letniego wieczoru, zapowiadany przez gromy i błyskawice, nadciągnął huragan, któremu towarzyszyło ostre gradobicie. Szarpane wściekłymi szponami wiatru drzewko całe trzeszczało, a jego korona chwilami dotykała ziemi. Silniejsze porywy niemalże wyrywały go z korzeniami.

To już koniec - myślało drzewko.

Wytrwaj! - wykrzyknął stary pal. Zebrał wszystkie swe siły i stawił czoła nawałnicy. To była długa i wyczerpująca walka. Lecz w końcu drzewko ocalało, natomiast stary pal umarł, przełamany na dwa nędzne kikuty.

Młode drzewo zrozumiało i zaczęło płakać.

Nie zostawiaj mnie! Nadal bardzo cię potrzebuję!

Jego wołanie pozostało bez odpowiedzi.

Kawałek pala pozostał przywiązany do pnia drzewka, tak jakby w ostatnim objęciu.

Dzisiaj przechodnie patrzą ze zdziwieniem na mocne drzewo. W wietrzne dni wydaje się, że kołysze ono z czułością stary kawałek suchego drewna.

Papież Franciszek o Miłosierdziu

"Jesteśmy powołani, aby rozwijać kulturę miłosierdzia w oparciu o odkrycie spotkania z innymi: kulturę, w której nikt nie patrzy na innych obojętnie lub odwraca wzrok, gdy widzi cierpienie innych" (MM 20).

Kogo spotykam na ścieżkach codziennego życia? Do czego czuję się zaproszony przez te spotkania? Jak mogę uniknąć obojętności?

33. Niedziela Zwykła - Rok A 19 listopada 2017 r.

Zezwala się kopiować i rozpowszechniać zasoby serwisu Parafii Głuchołazy bez ograniczeń.
Wykonano 2004-2017 PARAFIA GŁUCHOŁAZY