Parafia św. Wawrzyńca w Głuchołazach
Głuchołazy

Parafia Rzymskokatolicka pw. św. Wawrzyńca

ul. Kościelna 4
48-340 Głuchołazy

Tel.: 77 439 16 01 - Kancelaria
Tel.: 77 439 16 01 - Proboszcz
Tel.: 77 439 52 23 - Wikariusze
Fax: 77 439 16 01

Sobota, 16 grudzień 2017 r.
23:16:52

31. Niedziela Zwykła - Rok A 5 listopada 2017 r.

Środa, 01 listopada 2017

Refleksja

"Na katedrze Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze. Czyńcie więc i zachowujcie wszystko, co wam polecą, lecz uczynków ich nie naśladujcie. Mówią bowiem, ale sami nie czynią. Wiążą ciężary wielkie i nie do uniesienia i kładą je ludziom na ramiona, lecz sami palcem ruszyć ich nie chcą. Wszystkie swe uczynki spełniają w tym celu, żeby się ludziom pokazać. Rozszerzają swoje filakterie i wydłużają frędzle u płaszczów. Lubią zaszczytne miejsca na ucztach i pierwsze krzesła w synagogach".

Filakterie były skórzanymi szkatułkami, zawierającymi najważniejsze fragmenty Biblii. Mężczyźni w czasie porannej modlitwy zawieszali je na czole i na lewym ramieniu. Faryzeusze nosili je przez cały dzień, a nawet powiększali, aby były widoczne dla innych. W podobnym celu wydłużali frędzle u płaszczów. Filakterie i frędzle miały znaczenie symboliczne, pozwalały mieć zawsze przed oczyma Prawo Boże. Tymczasem tego brakowało faryzeuszom, oczekiwali ludzkiej chwały, profitów, osobistych korzyści.

Na tle faryzeuszy Jezus kreśli obraz prawdziwego ucznia. Jest nią osoba, która nie skupia uwagi na sobie, ale kieruje ją dalej, na jedynego Mistrza. Uczeń Jezusa jest w cieniu, nie na pierwszym planie; nie mówi swoich słów ani nie szuka swojej chwały. Uznaje, że wszyscy są braćmi (równi), a nawet więcej, w pokorze innym służy.

Słowa Jezusa są rachunkiem sumienia nie tylko dla hierarchii kościelnej, ale również dla każdego chrześcijanina. Zastanówmy się dziś: jakie są prawdziwe motywacje mojej wiary i religijności? Czyjej chwały szukam: Bożej czy ludzkiej? Czy traktuję wszystkich jednakowo? Czy jestem wymagający wobec siebie czy tylko wobec innych? Czy za moimi słowami idą czyny (por. Ap 14, 13)?

o. Stanisław Biel SJ

Złota myśl tygodnia

Żądza władzy jest gwałtowniejsza od innych namiętności. (Tacyt).

Na wesoło

Kilku ojców opowiadało pewnemu starcowi, że jeden z nich zapuścił się zbytnio na południe pustyni Sketis i został tam zjedzony przez plemię kanibali. Starzec, chcąc pocieszyć ich, zastanawiał się:

Jeśli już nic innego nie można powiedzieć, to przynajmniej to, że dzięki niemu te biedne dzikusy po raz pierwszy zakosztowały smaku naszej religii.


Dzieci piszą wypracowanie o tym, jak wyobrażają sobie pracę informatyka.

Nie pisze tylko Karol.

Dlaczego nie piszesz? - pyta go nauczycielka.

Czekam, aż mi się otworzy edytor tekstu.

Patron tygodnia - święci Izrael, Walter i Teobald, zakonnicy - 7 listopada

Izrael z Limousin, urodzony w 950 r. w rodzinie szlacheckiej, został przeznaczony przez rodziców do stanu duchownego. Został kanonikiem w klasztorze Le Dorat (departament Haute-Vienne w środkowej Francji), gdzie pełnił funkcję kierownika szkoły klasztornej. Był nauczycielem Teobalda i Waltera. W 994 r., w czasie epidemii dżumy, osobiście pielęgnował chorych i grzebał zmarłych. Zmarł 22 grudnia 1014 roku otoczony sławą wielkiej świętości. Wkrótce do jego grobu zaczęły ciągnąć pielgrzymki. Zachowała się pamięć o licznych cudach.

Teobald urodził się w 990 r., w rodzinie rolniczej, w pobliżu klasztoru Le Dorat, gdzie pobierał nauki. Z pokory nie przyjął święceń kapłańskich i pozostał diakonem. Był troskliwym kustoszem kościoła kolegialnego św. Piotra w Le Dorat. Zmarł w opinii świętości 6 listopada 1070 r. i został pochowany obok św. Izraela. 27 stycznia 1130 r. relikwie obu świętych zostały umieszczone w krypcie nowej kolegiaty w Le Dorat.

Walter z L'Esterp z kolei wsławił się jako wybitny opat tego klasztoru. Przez otoczenie już za życia uważany był za człowieka szczególnej świętości. Prowadził bardzo ascetyczne życie i był hojny w udzielaniu jałmużny. Papież Wiktor II dał mu przywilej nakładania ekskomuniki i zwalniania z niej grzeszników okazujących skruchę. Przez siedem ostatnich lat życia był niewidomy, co znosił z wielką cierpliwością i pokorą. Zmarł w 1070 roku, tym samym co Teobald.

Opowiadanie

Drwale

Dwóch drwali pracowało w tym samym lesie przy wyrębie drzew. Pnie drzew były ogromne, wytrzymałe i mocne. Obaj używali swych siekier z taką samą wprawą, ale każdy z nich używał innej techniki. Pierwszy uderzał w drzewo z niesłychaną wytrwałością, raz za razem, nie zatrzymując się, chyba że tylko na kilka sekund, by złapać oddech.

Drugi co godzinę robił przerwę w pracy.

O zmierzchu pierwszy był w połowie dzieła. Napocił się porządnie i nie dałby rady pracować nawet pięciu minut dłużej.

Drugi, choć to niewiarygodne, kończył ścinanie swego drzewa. Rozpoczęli razem i obydwa drzewa były dokładnie takie same.

Pierwszy nie wierzył własnym oczom.

Nic z tego nie rozumiem! Co godzinę odpoczywałeś. Jak to możliwe, że skończyłeś tak szybko?

Tamten odparł z uśmiechem:

Widziałeś, że co godzinę robiłem sobie odpoczynek. Nie zauważyłeś jednak, że wolny czas wykorzystywałem, aby podostrzyć siekierę.

Twój duch jest jak siekiera. Nie pozwalaj mu zardzewieć. Ostrz go trochę każdego dnia.

1. Zatrzymaj się na dziesięć minut, aby posłuchać muzyki.

2. Gdy tylko możesz, spaceruj.

3. Uściśnij każdego dnia drogie Ci osoby i powiedz każdej z nich: "Kocham cię"

Papież Franciszek o Miłosierdziu

"Słowa: ‘Byłem nagi, a przyodzialiście Mnie’ (Mt 25,36) zobowiązują do nieodwracania wzroku od nowych form ubóstwa i marginalizacji, które uniemożliwiają ludziom godne życie" (MM 19).

Co w mojej parafii mógłbym nazwać nową formą ubóstwa? W czym dostrzegam wykluczenie niektórych mieszkańców mojej miejscowości? W jaki sposób, jako parafia, możemy im pomóc?

31. Niedziela Zwykła - Rok A 5 listopada 2017 r.

Zezwala się kopiować i rozpowszechniać zasoby serwisu Parafii Głuchołazy bez ograniczeń.
Wykonano 2004-2017 PARAFIA GŁUCHOŁAZY